Je bent nog steeds sterk.
Maar zo voelt het niet altijd meer.
Je functioneert.
Je neemt verantwoordelijkheid.
Mensen rekenen op je.
En toch sta je altijd 'aan'.
Komt je hoofd nooit echt tot rust.
En kost alles je meer energie dan vroeger.
Je bent niet zwak — je systeem is overbelast.
En nee:
dit wordt niet vanzelf beter.
Doorzetten was altijd je kracht.
Nu is het je valkuil.
Wat je jarenlang succesvol maakte — controle, discipline, scherpte —
houdt je zenuwstelsel nu in een constante staat van paraatheid.
Rust voelt onwennig.
Loslaten voelt onveilig.
En “even bijkomen” werkt niet meer.
Niet omdat jij faalt.
Maar omdat je lichaam iets anders nodig heeft dan nóg beter je best doen.
Wat jij ervaart, is meetbaar.
En het is veranderbaar.
Maar alleen als je stopt met vechten tegen je eigen systeem.
Leiderschap vanuit rust is geen karaktereigenschap.
Het is het resultaat van een gereguleerd zenuwstelsel.
